عاشقی می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست.

هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب میکرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد.

او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود.

و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما

سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر میشود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟

عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته

ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم،باز هم کم است.

خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها وسال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم.

عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفتهای را.

اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است.

خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که که نامش عشق است.

و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد.عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود.

عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت. جز خدا که همیشه با او بود

امروز اولین روزی که از دست امتحان خلاص شدم و بعد از یه ماه وقت آپ کردن پیدا کردم.این ماه خسته کننده ترین روزها رو داشت.من از اونجایی که در طول ترم خیلی خیلی زحمت کشیدم!!!! کتابها رو نو و دستنخورده و تمیز نگه داشتم واسه شب امتحان این کتابها هم انگار از اینکه انقدر نسبت بهشون بی تفاوت بودم اصلا بازشون نکردم ناراحت بودن و در این یه ماه حسابی تلافی کردن و شدن سوهان روح من.دیدن کتابای نو اگرچه همیشه خوبه ولی شب امتحان خوب که نیست هیچی مثل یه کابوسه .ولی بالاخره این یه ماه هم گذشت و امتحانا هم که هر کدومشون یه زلزله شدید بودن تموم شدن.خیلی ها وقتی امتحاناشون تموم میشه میگن پس لرزه هاش مونده که همون اومدن نمره هاست.ولی به نظر من اومدن نمره ها خودش یه زلزله است و شدیدترینش وقتی که آخرین نمره می آد ومعدل مشخص میشه و ممکن خبر از مشروطی بده!!!!

یعنی میشه این ترم هم مثل ترم قبل نسبتا خوب پیش بره و من مشروط نشم؟؟؟؟!!!!!!!!

می گویند که نسل من بی حوصله است، کتاب نمی خواند.اما ما می گوییم که در عوض تا می تواند با سرعت رو به جلو حرکت می کند.تمام زندگی اش با سرعت نور دارد کوچک می شود و کلیکی.

بی حوصله نیستم.اگر از فیلم فقط سه سکانس اول ، وسط و آخر را می بینم، دلیل این نیست که حوصله نداریم،فیلم ها فیلم های خوبی نیستند.اگر کانل های تلویزیونی را بالا و پایین می کنیم دلیل تنوع طلبی ما نیست دلیل این است که کار دیگری برای سرگرم شدن نداریم.

حال این وسط خیلی ها این سؤال را مطرح می کنند که این بی حوصلگی است که تکنولوژی را به وجود آورده یا تکنولوژی است که نسل من را بی حوصله کرده؟؟؟؟؟!!!!

فقط کافی است که یک وسیله چند سانتی متری (موبایل) را از یک نسل سومی بگیرید زندگی اش کاملا فلج می شود!!!

در به در دنبال یک چیز دیگری می گردد که همان کارایی را داشته باشد،اما چیزی به این کوچکی و آن حجم یک جا پیدا نمی شود!!

یک sms کوچک و چند کلمه ای می تواند زندگی تان را از این رو به آن رو کند.وتمام قهر و آشتی ها در یک (D :) خلاصه می شود!!و همین روزهاست که می شنویم کتاب ها و داستان های sms هم دارند می آیند.با یک کلیک نصفه و نیمه یک خلاصه جامع و کامل از فلان کتاب چند جلدی را روبرویمان داریم وبه این نتیجه می رسیم که کتب بدرد بخوری نیست.و با دیدن یک آنونس چند دقیقه ای پی می بریم که آخرین کار فلان کارگردان ، فیلم افتضاحی است.

نسل من زتدگی اش روی دور تند است، دور تند با تلخیص!!همه چیز را مختصر می خواهد و مفید.از آپارتمان ومحل زندگی اش بگیرید تا برنامه هایی که نگاه می کند.حتی نوع رابطه اش با یک (D :) عوض می شود.

صد نقش برانگیزم با روح در آمیزم                               چون نقش تو را بینم در آتشش اندازم

تو ساقی خماری یا دشمن هشیاری                          یا آنک کنی ویران هر خانه که می سازم

جان ریخته شد بر تو آمیخته شد با تو                          چون بوی تو دارد جان  جان را هله بنوازم

هر خون که زمن روید با خاک تو می گوید                     با مهر تو همرنگم با عشق تو همبازم

در خانه آب و گل بی توست خراب این دل                    یا خانه درآ جانا یا خانه بپردازم

دوباره روز چهار شنبه اومد و من ساعت 8 صبح کلاس آزمایشگاه فیزیک داشتم.امروز نوشتن گزارش آزمایش هفته پیش با من بود.منم که از نوشتن گزارش متنفرم.چون باید یه سری اعداد و ارقام اعشاری رو توی فرمول ها جاگذاری کنیم واعداد وحشتناک تری رو بدست بیاریم.از اونجایی که من خیلی خیلی خوش شانسم نمی دونم چرا هفته پیش آزمایش ما خیلی طول کشید.آخرشم چون همه ما از این آزمایش خسته شده بودیم و حوصلش نداشتیم سریع جمع بندیش کردیم.منم دیگه توجه نکردم.تازه دیروز یادم اومد که باید گزارش بنویسم.چون دیروز هم کلاس داشتم تا از دانشگاه رسیدم خونه ساعت حدود 8 بود.خسته و بی حوصله شروع کردم به نوشتن شرح آزمایش .
وقتی شروع کردم به محاسبه اعداد دیدم که اعداد رو وقتی تو روابط و فرمول ها جاگذاری می کنم اعدادی که بدست می یاد خیلی غیر عادیه.اولش فکر کردم چون خستم اشتباه کردم ولی وقتی چند بار حساب کردم دیدم که من اشتباه نکردم ... دیگه داشتم دیونه می شدم. از ساعت 10 تا 12 شب من 100 بار با روشای مختلف حساب می کردم بهتر که نمی شد هیچی اعداد غیر عادی تری بدست می آوردم.نمی تونم خوب توصیفش کنم فقط می تونم بگم شب مزخرفی بود.امروز صبح هم که رفتم دانشگاه بعد از کلاس کلی 3 نفری با اعداد سر کله زدیم تا تونستیم به نتیجه بهتری برسیم.ولی آخرش هم خیلی خوب نشد چون احتمالا اعداد رو هفته پیش اشتباه نوشته بودیم.تا حالا سر هیچ کدوم از گزارش کارها با همچین مشکلاتی روبرو نشده بودیم.

امیدوارم هفته دیگه مجبور نباشم دوباره این آزمایش انجام بدم.آخه هفنه دیگه امتحان داریم.

ولی از اونجایی که من خیلی خوش شانسم ......!!!!!!!!!!!!!!

مدتی بود که اصلا حوصله و وقت آپ بلاگ نداشتم.وقت نداشتم معنیش این نیست که داشتم درس می خوندم.چون این کارو خیلی وقت گذاشتم کنار.هر آخر هفته تصمیم می گیرم هفته دیگه از شنبه که دانشگاه نمی رم شروع کنم به خوندن درس ولی وقتی به خودم می یام می بینم دوباره آخر هفته است.مثل همین هفته که دیروز امتحان میان ترم برنامه سازی پیشرفته داشتم و با خودم قرار گذاشته بودم که شنبه و یکشنبه که دانشگاه نباید برم بشینم فشرده بخونم ولی اصلا به این فکر نکردم که من اصلا اهل فشرده خوندن نیستم.روز پنجشنبه با خبر شدم که شنبه غروب باید جایی با بچه ها برم.از اونجایی که خیلی مثبت اندیشم فکر کردم وقت کم نمی یارم.شنبه هم نگار خبر داد که یکشنبه ساعت 2 کلاس فیزیک داریم .من هم صبح خونه موندم یک کم درس خوندم ظهر هم رفتم به طرف دانشگاه.نزدیکای دانشگاه بودم که فرزانه خبر داد که کلاس صبح بوده و اشتباه کردیم.منم فکر کردم حالا که نزدیک دانشگاه هستم برم دوستان ببینم.یه دفعه یادم اومد که صبح به یکی از دوستان موضوع کلاس گفتم اونم می یاد.اون بنده خدا هم اومد دید کلاس نیست و برگشت.ما هم دانشگاه موندیم و تا رسیدم خونه ساعت حدود 6 بود و منم وقت کمی داشتم.انگار این دفعه همه چیز طوری هماهنگ شده بود که من امتحان بد بدم.دیشب برنامه امتحان پایان ترم رو پیدا کردم و دیدم ای وای امتحانا از 17 خرداد شروع می شه و فقط حدود 25 روز تا امتحان وقته.ترم پیش شانس آوردم و همه درسها رو پاس کردم ولی این ترم انگار قراره مشروط بشم.

یادم پارسال همه بهم می گفتن یه امسال زحمت بکش یک کم خواب و استراحت بزاز کنار سال دیگه که دانشگاه قبول شدی وقت زیاد داری.البته من گوش نکردم. ولی حالا از وقتی که اومدم دانشگاه وقت زیاد نشده که هیچی درسا بیشتر و فشرده تره.اگه نخونیش پاس نمی کنی و مشروط هم می شی.

امیدوارم هفته آینده جدی شروع کنم به درس خوندن.

خوب آدم باید خوش بین باشه دیگه!!!!!!!!

چند وقت پیشا یه مطلب طنزی تو مجله خوندم به نظرم جالب اومد.گفتم شاید واسه شما هم جالب باشه.

رئیس مرکز مطالعات و پژوهش های جمعیتی آسیا و اقیانوسیه در میز گرد تخصصی بررسی ابعاد اجتماعی طلاق ، تبدیل شدن فضای آموزشی به فضای همسرگزینی را یکی از آسیب های آموزش عالی کشور اعلام کرد.

از این اظهار نظر می شود چندین برداشت کرد که دو تا از آنها به شرح زیر است :

برداشت اول: این اظهارات ، یعنی اینکه جوانان برومند ما وقتی وارد دانشگاه می شوند پس از مدتی از نخ کسب علم بیرون آمده و می روند توی نخ شناخت کیس های مناسب در راستای همسر گزینی.فلذا جوانان وکیس های مورد نظر در راستای شناخت هرچه بیشتر ، از درس و دانشگاه می افتند و این یعنی یکی از آسیب های آموزش عالی.

برداشت دوم: برداشت دوم هم عینهو برداشت اول می باشد؛ به این ترتیب که تبدیل شدن فضای آموزشی به فضای همسرگزینی باعث استفاده ابزاری از وسایل و جزوات آموزشی می شود.در نتیجه، جزوات و کتب درسی بدون اینکه محض رضای خدا یک بار هم ورق بخورند و محتوای آنها مطالعه شود، دائمآ میان دانشجویان رد و بدل شده و موجب استهلاک آنها می شود و این هم یکی از آسیب های آموزش عالی است.

آری آغاز دوست داشتن است

                 گرچه پایان راه ناپیداست

                             من به پایان دگر نیندیشم

                                        که همین دوست داشتن زیباست.